Beginning a new chapter

ในช่วงชีวิตหนึ่งของมนุษย์เรา เราก็จะได้ผ่านพบเจอกับผู้คนมากมายและมีโอกาสได้สร้างความสัมพันธ์กับคนหลายคน ไม่ว่าจะเป็นในฐานะเพื่อน ครอบครัว คนรัก แต่มันจะมีอยู่เพียงไม่กี่ความสัมพันธ์ที่เราจะสามารถรักษาเอาไว้ได้จนตลอดชีวิต คนรักก็เป็นหนึ่งในความสัมพันธ์เหล่านั้น บางคนโชคดีได้มีโอกาสใช้ชีวิตไปด้วยกันไปจนตลอดชีวิต บางคนโชคร้ายที่ต้องเลิกรากันไป ไม่สามารถจะไปด้วยกันจนตลอดรอดฝั่งดังที่หวังไว้ โดยมากแล้วสาเหตุมักจะเกิดจากความไม่เข้าใจกันและการนอกใจ สองข้อนี้เป็นสาเหตุหลักๆ ที่สามารถเกิดขึ้นได้กันคนทุกวัยและไม่จำกัดว่าจะคบกันมานานแค่ไหน สองข้อนี้ ถึงจะไม่ค่อยเกี่ยวกันเท่าไหร่แต่ทั้งสองเป็นผลจากความจริงง่ายๆว่า ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง มันก็เป็นมนุษย์ด้วยกันทั้งคู่ ซึ่งมนุษย์เป็นสิ่งไม่เที่ยง ย่อมเปลี่ยนไปตามกาล

มาลองดูกัน เริ่มจากาสาเหตุหลักอันแรก “ความไม่เข้าใจกัน” จากแรกเริ่มรักกัน ทุกอย่างก็สวยงามสวยหรู ชี้ไม้เป็นนก ชี้นกเป็นไม้ ทำอะไรก็ไม่เคยขัด สร้างภาพเข้าหากัน จะกระทั่งเมื่อช่วงเวลาโปรโมชั่นหมดลง สันดานเริ่มออก ทุกสิ่งเริ่มเปลี่ยน คู่รักที่ปรับตัวเข้าหากันไม่ทัน ยึดติดกับภาพลักษณ์ในตอนแรก ก็จะเริ่มแตกระแหงเพราะ เวลานิสัยเปลี่ยนมันไม่ได้เปลี่ยนแบบขาวเป็นดำ มันค่อยๆไล่โทนของมันไป ถ้าหากไม่คอยสังเกตุซึ่งกันและกัน คอยพูดกับ ค่อยๆปรับตัวเข้าหากัน เอาแต่คิดว่า ไม่ต้องพูดไม่ต้องบอก ถ้ามันรักเราจริง มันก็คงเปลี่ยนให้เราเอง ขอบอกว่า “ฝันไปเถอะ” นิสัยคนเปลี่ยนยากซะยิ่งกว่าอะไร ขนาดบอกมันยังไม่ค่อยจะเปลี่ยนเลย ถึงจะรักกันจริงก็เหอะ คึย์เวิร์ดสำคัญไม่ใช่ “เปลี่ยน” แต่เป็น “ปรับ” ไม่ใช้ให้วิ่งไปหา แต่เป็นเดินเข้าไปหากัน เมื่อเห็นสิ่งไหนไม่ถูกใจ ก็ควรจะรีบบอก ไม่ใช้รอให้มันเกิดเรื่องค่อยมาพูดกัน จะเอาเวลาที่ไหนมา “ปรับ” ถึงทำได้ก็สายเกินแกง ไม่ทันกินหรอก

สาเหตุหลักที่สอง “นอกใจ” ข้อนี้เป็นธรรมชาติของโลก ของใหม่ย่อมดีกว่าของเก่า จะหล่อกว่า สวยกว่า เอาใจเก่งกว่า ก็ว่าไป แต่ว่ามันดีกว่าจริงหรือ? คนเราดูภายนอกผิวเผินมันมองกันไม่ออกหรอก ช่วงโปรโมชั่นมันก็ดีหมดแหละ เปรียบเหมือนโปรมือถือ ดูผิวเผินมันก็ดี แต่ลองมาคิดถึงตอนเราโทรนอกโปรดิ มันก็ไม่ได้ถูกอย่างที่โฆษณาซะหน่อย แล้วมันจะคุ้มที่เราเปลี่ยนไปใช้โปรอันใหม่เหรอ อันนี้ก็ต้องพิจารณากันไปว่าคุ้มไม่คุ้ม

จะบอกว่าตอนนี้ชีวิตของปิ๊กเริ่มเข้าสู่บทใหม่แล้ว เป็นบทที่มีแต่ชื่อหญิงเขียนเอาไว้ทุกหน้า แล้วปิ๊กก็อยากให้มันเป็นอย่างนี้ตลอดไปจนจบเล่ม ถึงแม้ว่าเรื่องของเรามันจะเริ่มขึ้นเร็วจนน่ากลัวแต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะจบลงอย่างเร็วเหมือนตอนเริ่มต้น ปิ๊กจะทำทุกๆอย่างให้ชื่อของเราเขียนอยู่ด้วยกันจนจบเล่ม ขอให้เชื่อในตัวปิ๊กก็แล้วกันว่าปิ๊กจะเป็นผู้ชายที่ทำให้หญิงมีความสุขได้ สำหรับคนอื่นที่เข้ามาอ่าน ก็ขอประกาศไว้ ณ ที่นี้ละกัน ว่ากูหยุดแล้วที่ผู้หญิงคนนี้

A little different perspectives

วันนี้อยากพูดถึงเรื่องมุมมองของคนซะหน่อย เรื่องของเรื่องคือว่าวันก่อน (เมื่อนานมาแล้ว) ที่ร้านอาหารที่ทำงานอยู่เค้าทำซุปให้คนในร้านกินกัน แล้วอยู่ๆก็มีออเดอร์ take away มาเต็มไปหมด ทีนี้งานมันก็ยุ่งใช่ป่ะ ก็เลยคิดว่าคงไม่มีเวลามาตักซุปแน่ เลยไปหยิบแก้วใสมาใบนึง แล้วก็เอาซุปเทลงไป จะได้กินสบายๆ (ถ้ามีหลอดก็คงใส่ไปด้วยแล้ว) ยึนกินไปทำงานไป ทีนี้ก็มีพี่ที่เค้าทำงานข้างหน้าเดินมาเห็นเค้าก็แบบ “เฮ้ย ปิ๊ก ไมกินอย่างงี้อ่ะ” เราก็แบบงง แล้วทำไมไม่ได้อ่ะ แก้วก็เป็นภาชนะชนิดนึง ไม่ต่างอะไรกับถ้วยหรือจาน ทำไมจะมาใส่อาหารไม่ได้? มันก็แค่ไม่ค่อยมีคนทำเท่านั้นเอง แต่ว่ามัน effective มากเลยนะ ไม่ต้องใช้สองมือด้วย แถมแก้วก็เอาไว้ใส่น้ำไม่ใช่เหรอ หรือว่ามันใช้งานผิดประเภทไปวะ? แปลกดีนะ คนนึงมองเป็นสิ่งผิดธรรมดา แต่อีกคนมองถึงการใช้สอย แล้วจริงๆแก้วมันต้องใช้ทำไรวะเนี่ย??