ความรู้สึก….

มานั่งคิดๆดูว่าความรู้สึกเกลียดตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้เนี่ยมันมาจากไหนกันหว่า มันมาจากการเห็นคนรอบข้างประสบความสำเร็จ แต่เราไม่เป็นอย่างเค้ารึเปล่า หรือว่ามันมาจากการที่เรารู้ว่ามันมีอะไรในตัวเราที่มันไม่ดี แต่เราแก้ไขมันไม่ได้ มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว มันเป็นความรู้สึกหลายๆ อย่างรวมๆกันที่มีบ่อเกิดจากความอยากได้ อยากมี อยากเป็น ที่เค้าเรียกกันว่า กิเลสและตัณหารึเปล่า? ยังหาต้นตอของมันไม่เจอ แล้วอย่างนี้ ในฐานะชาวพุทธคนนึงเนี่ยเราจะสามารถใช้วิถีพุทธเช่น อริยสัจ 4 มาช่วยชีวิตของเรายังไงในเมื่อมันมาตายอยู่ที่ สมุทัยเนี่ย…… 

ตอนนี้รู้อยู่ชัวร์ๆไม่กี่อย่าง ว่าชีวิตเราเดินทางอ้อมมาตลอดทั้งๆที่เวลาของเราก็ใกล้จะหมดลงทุกที, อยากเลิกบุหรี่สุดๆแต่ทำไม่ได้, เป็นคนโอเคกับการเป็นคนแพ้มาตลอดชีวิตแต่วันนี้กูอยากชนะมั่งแล้ว, ไม่ได้เป็นคน antisocial แต่ว่าเข้าสังคมไม่เก่ง, ไม่อยากเงียบหายไปในประวัติศาสตร์โดยที่ไม่มีคนจดจำ, ที่สำคัญที่สุดคือไม่อยากแก่ตายคนเดียว